Idę na papierosa- tak, tak palę w Nowym Jorku, to tragedia, wiem i ostrzegam przyjezdnych: paczka Cameli kosztuje min. $6.75 - i dowiaduję się, że z terminalu odjeżdża autokar i że za 15 dolarów od osoby wszystkich zawiezie pod sam hotel. Cena wydaje się przyzwoita- i w dodatku mielibyśmy ich wszystkich w jednym miejscu, a nie rozrzuconych w 5-6 taksówkach.

Kupujemy bilety, podjeżdża autokar. Kierowca nawet nie schyli się, by pomóc ładować walizki do bagażnika, z rozpędu pomagamy też osobom spoza naszej grupki. Wreszcie - wszyscy gotowi, autobus też - po kilkunastu próbach zbilansowania liczby biletów i pasażerów. Kierowca ma najwyraźniej problem z liczeniem powyżej 10, ale co tam, w końcu nie potrzebujemy teraz matematyka;)

Jedziemy - kilkanaście kilometrów autostrady przez środek miasta: w zasadzie dzielnicy Queens usianej rzędami nijakich domków z czegoś w rodzaju tektury. Po drodze mijamy Corona Park - z pięknie oświetlonym, pierwszym po lotnisku JFK symbolem Nowego Jorku: kulą ziemską, pozostałością po Targach Światowych z 1936 roku. Widok znajomy, z Men In Black wiemy przecież, że te spodki na wieżach to zakamuflowane pojazdy kosmiczne. Mijamy kolejne lotnisko, jeszcze kilka mil i wjeżdżamy na Triborough Bridge. Manhattan. Rozświetlony do granic niemożliwości, światła odbijają się w East River. Są korki. Przed nami jeszcze kilkadziesiąt minut drogi, niektórzy podsypiają....

Dojazd z lotniska

Budzę się, gdy autobus staje. To nie hotel! To jakaś ciemna uliczka pod mostem, okolica, której nie poznaję. Część pasażerów wysiada - wychodzę więc przypomieć kierowcy, do którego świetnego hotelu jedziemy- ale gdzieś zniknął, za to dopada mnie wrzeszczący osobnik z dzikim wejrzeniem i tajemniczym identyfikatorem na szyi i krzyczy, że autobus musi natychmiast, ale to natychmiast wracać na lotnisko. Na chodniku - pośpiech, nieco otumanieni turyści usiłują się jeden od drugiego dowiedzieć o co chodzi: podjeżdżają taksówki, "przedstawiciel" linii autobusowej odrobinę na siłę pakuje do pierwszej z nich czwórkę naszych VIP-ów. Ja natomiast łapię jakąś przerażoną panią, moja towarzyszka drugą i wciskamy je do następnej, która odjechała tak szybko, że tylko w locie mignęły nam twarze. Pozostaje mieć nadzieję, że znają nazwę hotelu...

I nagle "przedstawiciel" wyciąga rękę po pieniądze. Za każdą złapaną taksówkę chce... 20 dolarów. Gdy pytam go - za co, zaczyna się denerwować i krzyczy: "To jest Nowy Jork. Tu nic nie ma za darmo!". On coraz bardziej nerwowy, a nam się robi coraz bardziej gorąco. I nagle-tak skromnie i po cichu podchodzi do nas niski, ciemny człowiek i pokazuje na minibusa zaparkowanego obok, proponuje 3 dolary za osobę. "Przedstawiciel" linii autobusowej próbuje go przegonić, a nas przekonać, że tamten to oszust. Na szczęscie podjeżdża kolejny autobus z naiwnymi zmęczonymi z lotniska, "przedstawiciel" ma więc nowe zajęcie, a my wsiadamy do minibusa, który w kilka minut dowozi nas pod hotel.

Wszyscy szczęśliwi , że mimo wszystko "bezpiecznie" dojechali, pomagamy teraz naszej coraz bardziej utrudzonej ludności w rejestracji, no i zaczyna się to, co zwykle przeżywają turyści przyjeżdżający do NYC pierwszy raz- ktoś zadziwia się, że hotelowy pokój jest wielkości łazienki w jego domu w Polsce, ktoś inny - że kaloryfery strasznie hałasują. A my - przypominamy sobie radę, którą ktoś kiedyś dał poszukującym mieszkania na Manhattanie: nie po to mieszkasz w Nowym Jorku, żeby siedzieć w domu.

Times Square

Jest 4 w nocy. Łazimy jeszcze chwilę rozświetlonym Times Square, żeby kupić kosmetyki w miejsce zagubionych wraz z bagażem. Przypominamy sobie problemy z dojazdem z lotniska i uderza myśl: dzięki tej przygodzie dosłownie w ciągu 3 godzin udało nam się pokazać VIP-om prawdziwy Nowy Jork: ten ogromny i błyszczący, ale też ten ciemny, trochę niebezpieczny i bezwzględny. A! : i to nieprawda, że w Nowym Jorku nie ma nic za darmo.

marek r